Als de geest moe gedacht is

Als de geest moe gedacht is

Ik ben er moe van. Zoveel heb ik moeten denken. Mezelf opgelegd. Door de buitenwereld bedacht. Gevraagd.

Zoveel praatjes ben ik aangegaan. Voor de ander. Voor de gezelligheid. Om contact te maken. Omdat stilte niet goed was. Saai was.

Moe van al die verhalen. Die niet ontspruiten uit het wezenlijke zijn. Uit het open hart. Moe van het luisteren. Moe van het spreken.

De laatste tijd hapert mijn denken. Zo ook het spreken. Het begint uit te vallen. Zodat de stilte is. De stilte die mij zo vertrouwd is. Die ik zo goed ken. En waar ik zo graag bén. Thuis. Mezelf.

In die stilte toont zich mijn hart. Dat open en zacht is. Dat vrede kent. Dat zich als vanzelf ontdoet van dat wat daarmee niet resoneert.

Het is ook die stilte waar ik uit de diepte die vreugdestrilling voel ontspringen. De wezenlijke vreugde van waarachtig zijn. Mijn Ziel.

Dáár in die stilte ben ik er voor jou, waarachtig!

Dit bericht is geplaatst in Zielenvreugde Tips. Bookmark de permalink.