Als de ongetemde vrouw ontwaakt en volledig in haar kracht gaat staan – 22 januari 2017

Sinds een paar dagen raast en stormt het in mij. Zo bevrijdend. Er is niets gekuists meer bij. Eindelijk komt de ongetemde vrouw vrij. Eindelijk opent zich mijn buik voor deze krachtige energie. Energie die ik zo lang heb onderdrukt.

Krachtige woorden uiten zich in mijn geest en ook steeds meer in daadwerkelijk gesproken woorden: Ik wil niet, punt. Ik heb geen zin. Ik wil geen uitleg geven. En ook: Ik ben zo kwaad. Ik wil je het liefst gewoon op je bek rammen. Nooit eerder stond ik mijzelf deze ongeciviliseerde gedachten, woorden en gevoelens toe. En nog nooit eerder kon ik ze zo voelen in mijn lijf.

Ik herken deze razende energie als woede. Woede waarvan ik niet wist dat ik haar diep in mij had weggestopt. Woede die ik in mijn onbewustzijn op de buitenwereld, op mannen, had geprojecteerd. Op mannen die (onbewust) mijn nee niet hoorden. Mannen die mij (onbewust) niet respectvol behandelden. Mannen die mij (onbewust) gebruikten om hun eigen leegte op te vullen in plaats van mij te eren en lief te hebben om wie ik wezenlijk ben.

Nu deze energie weer vrij in mij mag razen, komen mijn onbewuste projecties en de illusie daarvan aan het licht. Helder ervaar ik nu in al mijn cellen dat de man eigenlijk helemaal niet de boosdoener was. Ik ervaar dat ik zelf degene was die mijzelf niet eerde. Ik moest van mezelf (onbewust) altijd liefdevol, vriendelijk, inlevend, open en in verbinding zijn. Ik mocht van mezelf niet ferm nee zeggen of zonder goede reden uit een verbinding stappen. Ik mocht niet egoïstisch of onaardig zijn. Ik zie nu dat ik mezelf onteerde om als vrouw zaken als warmte, liefde, erkenning en waardering te krijgen, zelfs als baby al. Ik deed dit, omdat ik de heelheid in mezelf niet kon voelen. Ik maakte de man, in het bijzonder mijn vader, en later mannelijke vrienden en liefdespartners, niet alleen tot mijn beschermheer en liefdesbrenger, maar ook tot dader van mijn onderdrukking en miskenning als vrouw op allerlei leeftijden.

Ik ervaar nu ook helder dat deze mannen gewoon in hun onbewustzijn met mijn onbewustzijn resoneerden en dat ze braaf vol overtuiging de rol die ik ze in mijn leven gaf speelden. Het waren ervaringen in onbewustzijn die onze zielen gezamenlijk wilden opdoen. Ten diepste waren we beide noch dader, noch slachtoffer.

Helder ervaar ik dat de woede die nu eindelijk weer alle ruimte in mij krijgt, mijn levensenergie, daadkracht, passie en vreugde, is. Mijn levensenergie die wil vrijkomen. Het is de ongetemde vrouw in mij die nu volledig in haar ware kracht wil ontwaken, die nu haar natuurlijke talenten en gaven weer ten volle wil leven.

Nu ik als vrouw ongetemd voluit mijn eigen bestaansrecht, waarde en grootsheid weer eer, nu mijn ware kracht als vrouw er weer mag zijn, kan ik volledig zelf zorg dragen voor mijzelf en heb ik de man niet meer nodig om mij te koesteren, erkennen en te beschermen. Nu ik de man van mijn onbewuste projecties en verwachtingen heb bevrijd, kan ook hij zich ontdoen van zijn projecties ten aanzien van de vrouw en kan ook hij weer helemaal volledig natuurlijk zichzelf zijn. Nu hoeven we niet meer (onbewust) te strijden en kunnen wij elkaar werkelijk in ware liefde en vreugde ontmoeten.

Dit bericht is geplaatst in Zielenvreugde Tips. Bookmark de permalink.