Als het ego niet meer in zijn eigen verhalen gelooft – 19 juni 2015

Het heeft me veel opgeleverd om elke keer weer, als mijn ego mij in de ban had, werkelijk tot in de kern van een blokkade te zien. Elke keer doorzag ik de kluwen van diepe trauma’s, emoties en overtuigingen (uit familielijnen, vorige levens, de baarmoeder, cultureel, het maakte niet uit), die de blokkade die mijn ego op dat moment opwierp in stand hield. Elke keer doorzag ik waarom ik een blokkade onbewust zelf vasthield, omdat ik mij identificeerde met mijn ego en ik met het vasthouden van die blokkade dacht iets te moeten beschermen van mijzelf. Elke keer loste de blokkade in mij op, zodra ik de illusie van mijn identificatie met het ego en zijn verhalen – wij zijn immers niet ons ego maar onze ziel – had doorzien. Daarna zakte ik telkens terug in mijn zachte natuurlijke staat van zijn. Veel mij blokkerende ego patronen heb ik zo opgeruimd. Veel ruimte is zo in mij ontstaan.

Zo vaak had ik inmiddels ervaren dat onder die ego constructies altijd weer mijn natuurlijke staat van zijn tevoorschijn kwam. Gisteren viel het kwartje. Ik doorzag dat onderzoek van het ego voor mij zijn nut en functie had verloren. Waarom zou ik keer op keer een blokkade van het ego diepgaand onderzoeken, als het verhaal van het ego toch elke keer een illusie blijkt te zijn. Hoe diep of ver ik ook in een blokkade kan zien, wat maakt het uit als het toch allemaal ten diepste niet waar is. Identificatie van mij met het ego is de illusie. Daar zit de crux. Zo vaak had ik dat ervaren. Ik besefte dat ik klaar ben met het moeten wroeten in het verleden. Geen moeten verklaren of zoeken naar het waarom van een blokkade meer. De enkele constatering dat ik me weer eens identificeer met mijn ego, en als die er is het neutraal doorvoelen van de emotionele energetische lading in mijn lijf, is genoeg.

Toen gisteren het kwartje plotseling viel, werd het zo diep stil in mij. Mijn ego was gestopt met het vertellen van zijn verhalen. Diepe ontspanning. Ik voelde ook de vermoeidheid van het zo lange tijd moeten wroeten in mezelf. Ik zakte in mijn hart, dat zich meer dan voorheen opende. Ik voelde mijn zuivere zijn. Mijn ego had zich overgegeven aan de wijsheid van mijn ziel. In mijn hart resoneerde ten volle mijn zielenvreugde.

Ps.

Vanmorgen kreeg ik een mooie kleine test. Ik herinnerde mij namelijk een situatie van een tijdje geleden. De emotie van toen kwam daarbij terug. Op het moment dat ik me realiseerde dat ik die emotie alleen maar voelde, omdat ik me onbewust weer identificeerde met mijn ego en zijn verhaal dat die emotie veroorzaakte voor waar aannam, ik dus even vergat de illusie ervan te doorzien, loste de emotie op. Ik probeerde de emotie nog even goed te voelen, maar er was werkelijk niets meer om vast te pakken. Alleen mijn zachte natuurlijke staat van zijn.

Dit bericht is geplaatst in Zielenvreugde Tips. Bookmark de permalink.