De kosmische baarmoeder in ons – 27 september 2017

Ik lig in bed. De ene verkoudheid gaat moeiteloos over in de andere. Frustratie. Ik wil zo graag door rennen. Leuk met mijn bedrijf bezig zijn. Fijne mensen ontmoeten. Me fit en energiek voelen. Maar ik word tot stilstand gebracht. Ik kan niet anders dan me in mijn bed terugtrekken.

Mooie valkuil. Het zoveel mogelijk in de actieve modus willen zijn. Moeten zijn. Gebaseerd op angst. Angst om te worden vergeten. Angst om niet te worden gekoesterd. Angst om niets van de overvloed van het universum toebedeeld te krijgen. De angst om weg te kwijnen. Om niet te bestaan. Angst die ik voel als ik te hard ren. Aan mezelf voorbij.

Ik ken de wijsheid van mijn ziel maar al te goed. Er is overvloed voor eenieder. Ik hoef alleen maar te zijn. Te ontspannen. Mij te openen. En me als vanzelf te laten dragen door de kosmische moeder. Dan voel ik rijkdom. Dan voel ik mij verbonden. Gekoesterd. Door Al Wat Is.

Dat is precies wat ik nu ervaar. Ik ontspan. Geef me over. Het gebeurt. Ik voel mijn vermoeide lichaam. De stress. De angst. Ik hoor de beperkende overtuigingen. Ik weet dat ze niet waar zijn. Pijn in mijn baarmoeder. Ze roept mij.

Dan voel ik haar. Mijn baarmoeder. Plotseling gloeit ze. Ik voel haar warmte. Haar koestering. Zo prettig. Ze verruimt zich en ontvangt mij. Helemaal. Mijn hele lichaam is warm. Ook om mij heen. De kosmische baarmoeder.

Dit bericht is geplaatst in Zielenvreugde Tips. Bookmark de permalink.