De zielsgelukkige ziel ervaart geen lijden – 20 november 2015

De laatste tijd ervaar ik steeds vaker en sterker dat ik mijn ziel ben. Het is dan totaal vredig en stil in mij. Ik voel mij dan simpelweg gelukkig. Ik hoef dan niets meer te doen of te bereiken. Het is goed zoals het is. Vreugde is wat er door mij stroomt.

Steeds duidelijker zie ik in de wereld om mij heen het verschil tussen mensen die in de dimensie van het afgescheiden ego leven en degenen die de wereld vanuit de ogen van de ziel zien. In de wereld van dat ego bestaat lijden. Het is zowel dader als slachtoffer van rampen, dood en geweld. Het sluit bondjes en vraagt om vergelding en compassie. De ziel ziet dat agressie en lijden veroorzaakt wordt door diegenen die afgescheiden zijn van hun ziel. Zij ziet de eenzaamheid, pijn en angst in diegenen die het dader- en slachtofferspel spelen. Zij kan zich er echter niet mee verbinden of er in mee gaan. Zij zelf kent namelijk geen angst, pijn of verdriet. De ziel ontstijgt de dood van de mens. Zij kent en erkent enkel vreugde, want dat is wat zij in wezen is, zo ervaar ik nu.

Vanuit het bewustzijn van mijn ziel zie ik duidelijk dat ik zelf, met de energietrilling van mijn eigen bewustzijnsstaat, mijn leven creëer, dus dat de uiterlijke wereld slechts een reflectie is van mijn innerlijke bewustzijnsstaat. Toen ik mezelf nog identificeerde met mijn ego, creëerde ik lijden en nam ik lijden waar in de wereld in en om mij heen. Nu ik zoveel mogelijk leef vanuit mijn ziel, neem ik nauwelijks nog lijden waar. Het is min of meer verdwenen uit mijn ervaringswereld, zowel uit mijzelf als uit de wereld om mij heen. Ik kan letterlijk de dimensie van het angstige ego, door zijn totaal andere energietrilling, niet goed meer waarnemen. Als vanzelf kijk ik door drama heen en zie ik iemands natuurlijke liefde- en vreugdevolle staat van zijn.

Door de bewustzijnsverandering in mezelf zijn de mensen en gebeurtenissen gebaseerd op drama uit mijn leven verdwenen. Het journaal met al zijn ellende vergeet ik steevast. De wat zwaarmoedige vrouwenclubjes waar ik kwam om lief en vooral leed te delen, of andere drama creërende vrienden, bellen niet meer. Zonder oordeel. Het resoneert simpelweg niet meer. En als vanzelf zijn er mensen en gebeurtenissen in mijn leven gekomen die resoneren met mijn vreugdevolle ziel. We ontmoeten elkaar wezenlijk. We delen onze passie, vreugde, inspiratie en talenten. Ik ervaar dat onze staat van zijn en ontmoeting dan licht, liefde- en vreugdevol zijn. Er is geen afgescheiden ego meer. Zaken als “wie ben ik”, “hoor ik er wel bij” en “heb ik wel bestaansrecht” etc. zijn er dan simpelweg niet meer. We zijn één en verbonden – in liefde.

Op sommige momenten zie ik dan toch bewust de agressie en het lijden in de wereld om mij heen, soms dichtbij en soms ver weg. In het licht van mijn ziel is het dan nog steeds vredig en stil. Een enkele keer triggert het echter toch nog iets in mij. Ik zie dan hoe het ego nog een keer mijn oude zwakke plekken opzoekt en me probeert te manipuleren. Het zegt dat ik compassievol en empathisch moet zijn, dat ik moet meeleven en meelijden. Het zegt dat het mijn wereld en mijn medemensen zijn die ik moet redden. Het zegt dat ik een slecht mens ben als ik er niet voor anderen ben, dat ik dan word verstoten. Het vindt me egoïstisch, gevoelloos of respectloos als ik me terugtrek en simpelweg gelukkig ben, terwijl anderen nog lijden.

Ik ervaar dat het de uitnodiging van mijn ziel is om in mijn natuurlijke liefde- en vreugdevolle staat van zijn te blijven, wat er ook gebeurt in de wereld om mij heen. Ik ervaar dat dit eigenlijk ook steeds meer als vanzelf gebeurt. Mijn vredige natuurlijke staat van zijn is simpelweg wat er is. Het voelt onnatuurlijk om de wezenlijke liefde en vreugde die ik ben te verlaten en me te verbinden met (de lagere energietrilling van) de agressie en het lijden in de wereld. Het voelt als een forceren, waarbij ik mezelf geweld aan doe. Ik ervaar ook steeds sterker dat de wereld die het lijden kent er ook niets aan heeft als ik mij ermee verbind en meelijd. Als ik de wereld van het ego erken en meeleef, als ik de verhalen met daarin schuldige daders of onschuldige slachtoffers zie, dan houd ik de wereld van het lijden in stand.

Met het bewustzijn van mijn ziel ervaar ik dat er in wezen geen wereld om mij heen is die moet worden gered. Als ik lijden waarneem, dan vraagt dat van mij om mijn energietrilling te verhogen en door de heldere ogen van mijn ziel te kijken.

Dit bericht is geplaatst in Zielenvreugde Tips. Bookmark de permalink.