Help ik ben gelukkig

Van gekkigheid weet ik niet wat ik moet doen. Ik ben gelukkig. Zonder dat ik iets ervoor kan doen. Zonder dat ik bezig ben om mijn dromen te realiseren.

Nooit kon ik echt voluit genieten van iets wat ik had bereikt. Of gewoon van wat er was. Altijd was ik (alweer) bezig om ergens (anders) naartoe te werken. In mijn hoofd was ik altijd bezet. Zo was ik geprogrammeerd. Ik voelde altijd de druk dat ik eigenlijk iets zou moeten doen om vooruit te komen. Maar waar naartoe eigenlijk? Ik denk naar perfectie en volmaaktheid. Dan pas kon ik gelukkig zijn.

Mijn moment van gelukkig zijn lag altijd in de toekomst. Op school moest ik zo goed mogelijk zijn. Om te kunnen studeren. Om tot de opleiding voor rechter te worden toegelaten. Die moest ik halen om strafrechter te worden. Als ik dat had bereikt, mocht ik van mezelf eindelijk uitrusten. Dan hoefde ik niet meer bij te leren. Mocht ik parttime gaan werken en genieten. Maar zover kwam het nooit.

Toen ik in verband met al mijn burn-outs mijn traditionele leven als echtgenote en het rechterschap in opleiding vaarwelzegde en eindelijk het spirituele pad ging bewandelen, veranderde er eigenlijk niets. Ik bleef maar hard aan het werk. Ik moest en zou vanuit mijn ware zuivere zelf gaan leven. Met mijn gedrevenheid ontdekte en transformeerde ik allerlei beperkende overtuigingen, gebaseerd op identificatie met het ego. Ik doorzag de illusie van slachtofferschap en nam mijn verantwoordelijkheid. Ik zag dat liefdesrelaties er zijn om ons bewust te maken van ons ware zelf. En ik mediteerde me suf, om werkelijk vrij te zijn om mijn potentieel te leven. De momenten dat ik kon genieten waren telkens maar kort.

Ik had mezelf weer een nieuw doel gesteld, namelijk werkelijk gelukkig zijn in elke willekeurige situatie die zich aandiende. Want dat was immers mijn natuurlijke staat van zijn. Mijn natuurlijke gelukzaligheid heb ik ervaren toen ik in de thuiszorg een bad stond te schrobben, toen ik niet wist of ik het met mijn bedrijf zou redden, toen ik hoorde dat mijn liefdesrelatie uit was en toen ik alleen woonde in een heel kleine studio.

Van de week besefte ik dat ik ook dat laatste doel had bereikt. Ik weet nu dat ik op elk moment kan genieten van mijn natuurlijke staat van zijn. Ik weet dat ik op elk moment in wezen gelukkig ben. Toch blijf ik maar rennen. Maar waar naartoe?

Plotseling valt het kwartje werkelijk. Mijn ego geeft het najaagspel op. Er is niets om naartoe te rennen. Ook nooit geweest. Het geluk dat het ego in de toekomst najaagt is een fictie en zal nooit worden bereikt. Het is bedacht. Een op angst gebaseerde beperkende programmering die mij eindeloos deed voortjagen.

Ik heb op dit moment geen doelen meer. Ik zou niet weten welke. Wellicht zou ik een ruime woning in de mooie natuur moeten wensen. Maar ik doe het niet. Wellicht weer een fijne liefdesrelatie. Maar ik heb het goed zo. Of dat ik en mijn ouders weer samen door het leven gaan. Toch verlang ik niet meer. Het is goed. Perfect?

Ik ben gelukkig.

Dit bericht is geplaatst in Zielenvreugde Tips. Bookmark de permalink.