Het is aan het verdrieten – 6 november 2015

Vera Helleman zegt het zo mooi: “Het is aan het verdrieten”. Wij zijn in wezen niet die persoon die zich identificeert met het verdriet. Vandaag kon ik de waarheid van haar woorden zo helder ervaren.

Als ik in het verleden, toen ik mij nog identificeerde met het ego, verdriet had dan vond ik altijd ergens in de buitenwereld een oorzaak voor dat verdriet. Er gebeurde dan iets in de buitenwereld waardoor ik dacht dat ik tekort kwam en niet gelukkig en vervuld kon zijn. Ik verloor bijvoorbeeld mijn baan, liefdesrelatie of goede vriendin, of de woorden of daden van anderen kwetsten mij. Ik verkeerde in de illusie dat iets in de buitenwereld mij iets kon aandoen, waardoor mij tekort werd gedaan. Hier had ik mee te dealen. Zo was ik met mijn verdriet de hoofdpersoon in het levensdrama van het ego van Isabelle.

Vele jaren heb ik me dan ook bezig gehouden met het helen van mezelf, oftewel het helen van het zogenaamde innerlijk kind in mij. Met het heldere weten van mijn ziel kon ik diep gaan. Ik kon de oorzaken van mijn verdriet vinden in trauma’s in de geboortefamilielijnen, vorige levens, mijn jeugd etc. Ik vond het leuk om te doen en ik had het gevoel dat het me werkelijk heling bracht. Op een gegeven moment viel het kwartje echter. Plotseling besefte ik dat ik op deze manier nog steeds bezig was om mij met het ego te identificeren. Immers, alleen het ego heeft trauma’s opgelopen in vorige levens, zijn jeugd of andere situaties. Alleen het ego wil, moet of kan worden geheeld, omdat het iets tekort is gekomen.

Sinds ik mijn ziel heb ontdekt, en ik dus weet dat ik in wezen niet het ego maar mijn ziel ben, en ik zoveel mogelijk vanuit mijn ziel leef, is mijn perceptie van verdriet veranderd. Ik besef en ervaar steeds sterker dat ik mijn leven zelf creëer en dat ik zelf alle ervaringen in mijn leven op mijn pad breng. Ik ervaar steeds sterker dat ik verdriet(ige ervaringen) creëer als ik mij identificeer met het ego en ik ware vreugde(volle ervaringen) creëer vanuit mijn ziel. De oorzaak van mijn verdriet zoek ik niet meer in de buitenwereld, maar in mijzelf.

Een tijd lang heb ik elke keer als ik verdriet ervoer mijn onbewuste identificaties met het ego opgesnord. Ik ging op zoek naar de onbewuste ego overtuigingen in mezelf, die de verdrietige gebeurtenissen, en dientengevolge het verdriet in mij, veroorzaakten. Zo ontdekte ik bijvoorbeeld de onbewuste overtuiging dat ik drama nodig had om aandacht, liefde en koestering te ontvangen, of de overtuiging dat ik niet besta zonder menselijke ego emoties. De laatste tijd voelt zelfs het op zoek gaan naar die ego overtuigingen als geforceerd. Ik zie nu dat die neiging nog steeds (onder meer) berustte op de ego overtuiging dat ik moet werken aan mezelf om spiritueel te groeien of om volledig mijn ware zelf te kunnen zijn.

De afgelopen tijd is de verbinding met mijn ziel weer sterker geworden. Vanuit haar wijsheid heeft zij voor mij een pad in liefde, vreugde en overvloed uitgestippeld. Ik ervaar steeds sterker hoe natuurlijk het is om alleen maar zoveel mogelijk te ontspannen en vol vertrouwen het door mijn ziel geplande leven te laten gebeuren. Hoe meer ik ontspan, hoe gemakkelijker ik zak in mijn natuurlijke staat van zijn. Deze is stil en vredig met alles wat er is.

Ik ervaar dat er in mijn natuurlijke staat van zijn soms nog oude echo’s van mijn vroegere identificatie met het ego voorbij komen. Zij uiten zich in de vorm van verdriet, of andere emoties, of oude ego overtuigingen. Ik voel dat het graven naar de oorzaak ervan of het praten erover niet meer nodig is. Soms tonen zij zich nog als vanzelf en soms ook niet meer. Dan is het gewoon nog een keer: “aan het verdrieten”. Dan ben ik enkel vredig en stil gewaar(zijn) van dit verdrieten.

Dit bericht is geplaatst in Zielenvreugde Tips. Bookmark de permalink.