Hoe krijgt de vrouw haar eigenwaarde terug

De bezielde vrouw, haar (gebrek aan) eigenwaarde en haar zielemissie

Ik ben een vrouw en het is hardnekkig in mij. Diep van binnen weet ik dat ik van waarde ben. Gewoon omdat ik ben. Om wie ik ben. Ik heb het al meermalen bewust ervaren, mijn grootse ware zijn. Maar in mijn lichaam als vrouw kan ik me er nog steeds niet altijd helemaal aan overgeven. Ik vergeet blijkbaar nog steeds wie ik werkelijk ben.

Zo ervaar ik nog steeds geregeld de hardnekkige impuls dat ik iets moet doen. Als ik dan diep in mezelf kijk, dan zie ik dat ik geforceerd iets moet doen, moet bijdragen, om van waarde te zijn. Want als ik van waarde ben, dan voel ik mij goed. Dan heb ik bestaansrecht. Dan heeft mijn leven zin. Dan mag ik er zijn. Als vrouw. Van dattum.

Dus ik zorg, vaak onbewust, nog steeds voor anderen in plaats van voor mezelf. Ik moet ergens toch nog steeds doen wat een goed burger, dochter, vriendin of buurvrouw betaamt, en ik moet het vooral allemaal zelf doen. Maar het uit zich ook in het mezelf moeten profileren in het manifesteren van mijn zielemissie. Het is hardnekkig en vooral ook heel subtiel, nauwelijks zichtbaar in de krochten van mijn systeem aanwezig.

Ik zie die hardnekkige neiging in mijn genen en culturele geschiedenis. Maar vooral dus mentaal. En dat is het allerbelangrijkste. Het feit is dat ik er blijkbaar mentaal nog aan moet vasthouden. Het dient mij in mijn onbewust zijn blijkbaar ergens nog. Anders zou ik het loslaten. Anders zou het mij loslaten. Anders zou ik gewoon ontspannen en vrij kunnen genieten van niks doen. Van lummelen. Mijn natuurlijke staat van zijn. En mijn waarde daarin voelen. Als vrouw.

Want daar gaat het om. Blijft mijn ziel zeggen. Als ik geforceerd blijf doen, dan kan haar unieke scheppende creatieve flow niet vrij stromen. Dan kunnen mijn zielemissie en zieletalenten zichzelf niet vrij door mij heen manifesteren. Dan kan ze haar unieke, organische, veranderende vormen niet laten zien. Mijn systeem dient het onbevangen doorgeefluik te zijn voor de expressie van mijn ziel.

Daarvoor dien ik me te herinneren wie ik werkelijk ben, namelijk een sprankelend, compleet lichtwezen, dat geen heling nodig heeft. Ik ben mijn vreugdevolle, verlichte ziel, die is geïncarneerd in een vrouwenlichaam. Die nu blijkbaar in onbewustzijn gedachtegoed overneemt betreffende minderwaardigheid. Ik dien mij niet meer te identificeren met dat verleden, waarin de vrouw vergeten was wie ze werkelijk was. Ik dien niet meer in de valkuil te stappen, van het me laten leiden door de oude angst- en pijnsignalen. Het zijn enkel symptomen van gedachtegoed, waarin ik niet erken wie ik wezenlijk ben.

Om als vrouw van ons gebrek aan eigenwaarde af te komen, dienen we ons dus te herinneren wie we werkelijk zijn. We dienen de ogen van onze ziel te openen. En als we in het heldere weten van wie we werkelijk zijn bewust aanwezig zijn in ons prachtige vrouwenlichaam, als we waarachtig aanwezig zijn, bewust ademhalen en zonder identificatie volledig durven te voelen wat er is, dan lossen die oude mentale echo’s in ons systeem als vanzelf op.

Elke keer als ik mijn ziel vraag om mij mijn waarde als vrouw te laten voelen, dan brengt ze mij in een diepe vredige staat van zijn, waarin diepe vreugde verschijnt. In deze staat ervaar ik dat IK BEN en dat het wel of niet van waarde zijn totaal geen issue is. Ik ervaar dan mijn prachtige stralende wezen, zonder dat ik er iets voor moet doen. Sterker nog, zonder dat ik er iets voor of aan kan doen.

Lieve vrouwen, ik eer het sprankelende wezen dat jullie nu eenmaal zijn!

Dit bericht is geplaatst in Zielenvreugde Tips met de tags , , , . Bookmark de permalink.