Hoeveel shit moet er zijn om werkelijk in mijn kracht te gaan staan – 15 juli 2017

Mijn woning ruikt al maanden naar riolering. Soms meer. Soms minder. Maandenlang heb ik geprobeerd de situatie constructief te gebruiken. Ik moest van mezelf ook niet zeuren. Ik had deze woning immers zelf uitgezocht. Sterker nog, ik wist maar al te goed dat ik deze woning met haar stank zelf met in mij vibrerende beperkende overtuigingen had gecreëerd.

Als vanzelf koos ik voor een harmonieuze verbinding met mijn huisbaas. Ik gebruikte mijn sterk ontwikkelde empathische vermogens. Zo gemakkelijk zag ik ook nu de goede intenties van een ander. Het was toch ook gewoon een oude woning, waar geurtjes er nu eenmaal bij hoorden? Daar had ik toch voor getekend? Ondanks dat mijn vrienden hun boosheid om mijn woonsituatie begonnen te uiten, bleef ik rustig en zag ik het positieve.

Ik werd blijkbaar uitgenodigd om ook in deze situatie flow te creëren. Ik beoefende bewust dankbaarheid voor wat deze woning me allemaal wel te bieden had: Ze was bijvoorbeeld een heerlijke plek voor mezelf nadat mijn vorige samenwoonsituatie voorbij was. Ook ging ik op zoek naar die beperkende overtuigingen die deze situatie hadden gecreëerd en nam ik praktische empowerende besluiten, zoals het bedrijfsmatig werken via skype in plaats van live in mijn ruimte. Allemaal mooi, maar de situatie transformeerde niet.

Een paar weken geleden verergerde de riool-situatie zich zelfs. De grens van mijn grote incasseringsvermogen werd bereikt. Na dagen in min of meer continue rioollucht kon ik er niet meer mee dealen, want dat was wat ik blijkbaar al die tijd had gedaan. Voor het eerst kon ik niet anders meer dan huilen. Ik voelde me zo onmachtig. Mijn zoeken naar een andere woning had tot op heden niets opgeleverd. Ik wist niet meer wat ik nog kon doen.

Zo krachtig sprak mijn vriend gisteren de juiste woorden die mij bij de blijkbaar aanwezige beerput diep in mijn buik brachten. De diep weggestopte beerput die het voluit in mijn kracht kunnen staan ondermijnde. Hoe confronterend waren zijn woorden: Hoeveel shit moet er nog komen Isabelle, voordat jij dit voor jezelf niet langer pikt en je in je kracht gaat staan. Wanneer neem je jezelf, wie je bent en wat je nodig hebt, eens serieus. Wanneer doe je eindelijk je mond eens echt open en kom je voor jezelf in actie.

Weerstand, onmacht en verdriet voelde ik bij zijn woorden. Maar zijn preek ging door tot hij diep in mij was. Ik liet hem. Ik wist dat hij met elk woord gelijk had. Trots, ijdelheid en angst om niet meer te worden gezien om mijn wijsheid lieten zich zien. Wat onterend om zo pijnlijk, helder tot he point te worden gespiegeld en in de modder te moeten zakken.

Ook voel ik intense dankbaarheid dat hij, ondanks zijn angst om door mij te worden afgewezen, deze ware krachtige woorden sprak. Het was precies wat ik moest horen. Mijn angst om tot in de kern te worden geraakt maakte dat ik een plek diep in mijn buik vermeed om te voelen. Door aan deze angst vast te houden ondermijnde ik het gronden van mijn eigen kracht. Nu kan mijn systeem eindelijk ontspannen. Ik voel mij krachtiger. Meer levend. Meer aanwezig. Dankjewel huisbaas. Dankjewel Danny dat jullie mij uitnodigen om in mijn kracht te gaan staan.

Eindelijk erken ik mezelf en ga ik staan voor wat ik nodig heb – in elk geval frisse lucht. Het is interessant dat ik de kracht van boosheid in mijn leven nog niet echt heb kunnen ervaren. Blijkbaar zit er nog wat shit in het vat – ehhh beerput – om het vuur in mij in volle glorie te doen ontvlammen.

Dit bericht is geplaatst in Zielenvreugde Tips. Bookmark de permalink.