Hoort rouwen bij liefhebben – 2 november 2017

Mijn liefdesrelatie is uit. Ik heb op het moment dat we besloten onze relatie los te laten precies twee tranen gelaten. Wil dit zeggen dat ik niet van mijn lief gehouden heb? Integendeel. Zoveel liefde. En het stroomt nog steeds.

Hoe meer ik vanuit mijn ziel leef en mijn heelheid ervaar, hoe minder ik moet rouwen als er weer een fase in mijn leven voorbij is. Voor velen is dit niet echt te bevatten. Men denkt dat rouwen er nu eenmaal bij hoort. Dat als je niet rouwt dat je dan niet echt van elkaar gehouden hebt. Dat je bindingsangst hebt of dat je vlucht voor je pijn en verdriet. Sinds ik vanuit mijn ziel leef en mijn heelheid ervaar, doorzie ik de illusie daarvan.

Wat ik zie, is dat velen liefhebben verwarren met hechten op grond van vertrouwdheid, veiligheid en het opvullen van elkaars leegtes. Toen ik zelf eerder de heelheid nog niet in mezelf kon ervaren, kwam ik elke keer als een liefdesrelatie voorbij was in de rouwfase die nu eenmaal hoorde bij het loslaten, zo dacht ik. Pijn, verdriet en allerlei andere emoties passeerden de revue.

In de heelheid van mijn ziel ben ik aanwezig in het nu. Daar zijn licht en vreugde. Zij creëren mijn pad. In licht en vreugde verschijnen er inspirerende mensen. Zo ook liefdesrelaties. Zolang ware vreugde, inspiratie en bevruchting over en weer stromen, zorgen onze zielen ervoor dat wij elkaar vinden. Aantrekkingskracht in licht en vreugde. Zodra de dans van onze zielen klaar is, zullen zij ons samen willen zijn loslaten. Is de aantrekking uitgewerkt. Zwaarte verschijnt als wij willen blijven vasthouden. In lichtheid dansen wij verder. Onze zieleverlangens volgend.

Liefde is voor mij wat ik ben. Wat wij zijn. Onze natuurlijke staat van zijn. Het is het open hart waarin ik mezelf en anderen ontmoet. En soms ontmoet ik daarin een liefdespartner. Onze liefde stroomt samen. Verbindt samen. Danst. Het is een open stromende staat van zijn waarin ik mij éën en verbonden voel met al wat is.

Ik ervaar dat het oude mij langzaam loslaat. Er komen nog wat flarden gedachten en fijne herinneringen en gevoelens voorbij. Dankbaarheid. Bewustzijn wat ons samenzijn ons heeft gebracht en waarom het nu tijd is om verder te gaan. Maar ik hoef niet te rouwen, geen pijn en verdriet te voelen, want wij waren niet gehecht. Lichtheid en vreugde kenmerkten onze dans. Ik hoef niet te rouwen want de liefde stroomt nog steeds. Ergens resoneert onze dans. Hier en nu is er echter ruimte voor nieuws.

Dit bericht is geplaatst in Zielenvreugde Tips. Bookmark de permalink.