Ik heb geen zin – Het geschenk van alleen doen waar je ogen van stralen – 23 november 2017

Ik vind het soms nog steeds een uitdaging om tegen iemand gewoon te zeggen dat ik geen zin heb. Een straffend stemmetje in mij zegt dan dat het eigenlijk niet kan om gewoon geen zin te hebben in iets of iemand. Dat je je dan moet excuseren. Dat je tenminste een goed verhaal oftewel leugen om bestwil moet hebben. Zeker als het gaat om zogenaamde sociale verplichtingen.

We dienen ons, omdat we de partner, het kind, de goede vriend of vriendin, werknemer etc. zijn van iemand, op een bepaalde manier te gedragen. We kunnen het bijv. met goed fatsoen eigenlijk niet maken dat we eigenlijk geen zin hebben om te verschijnen op het verjaardagsfeest van een partner of vriend, het kerstdiner met schoonfamilie of de vrimibo. Het hoort er nu eenmaal bij. We moeten onszelf soms opofferen. Maar is dat werkelijk waar? Hoezo? Waarom?

Omdat als we massaal gehoor zouden geven aan onze diepste zieleverlangens om volledig onszelf te zijn, onbezielde – ons ware zelf verloochenende – structuren uit elkaar zouden vallen. En dat zijn er nogal wat in onze samenleving. En dat vinden velen doodeng. Want waar leidt dat heen. Wel, naar frisse nieuwe structuren die resoneren met (de bloei van) wie wij wezenlijk (willen) zijn, waarin wij worden zoals wij bedoeld zijn te zijn. Bewuste krachtige talentvolle mensen. In ware liefde en vreugde samen, werkelijk één en verbonden.

Want in wezen zijn wij samen één groot organisme, waarin eenieder gelet op zijn uniciteit, zijn unieke passie en talenten, in harmonie zijn eigen plaats en functie heeft. Eén gezond organisme waarin we als vanzelf met onze passie en talenten dat grote geheel dienen en vice versa. Wanneer wij werkelijk onszelf durven zijn, oftewel durven luisteren naar onze ziel, weerspiegelt onze samenleving als vanzelf deze harmonieuze eenheid – die (de spiegel van) Liefde is. Aldus mijn hoger zelf.

Het ego is sluw. Het speelt in op het op angst en onbewustzijn gestoelde geweten. Het zegt dat je sociaal, niet egoïstisch moet zijn, dat het toch zo’n kleine moeite is om eens iets voor een ander te doen, dat het kwetsend of onaardig is, dat het in het leven geven en nemen is, dat mensen nu eenmaal voor elkaar zorgen, dat dát liefde is, dat ook jij hen op een bepaald moment nodig zult hebben, dat je alleen zult overblijven als je alleen maar je eigen gang gaat, etc. Het is simpelweg not done – want het is de dood van het afgescheiden ego.

Mijn hoger zelf is daarover helder. Onze ziel spreekt wanneer wij ergens geen zin in hebben. Het zegt daarmee namelijk dat iets (op dit moment of op een bepaalde manier) niet bij ons past. Ons zielepad, onze roeping, onze natuurlijke passie en talenten, oftewel dat wat werkelijk bij ons hoort, tonen zich aan ons door enthousiasme en opwinding. Deze zaken geven ons levensenergie en –vreugde. Die zaken willen door onze ziel worden verkend. Deze ervaringen maken ons gezond. Creëren eenheid. En vice versa zaken waar we op leeg lopen, of als vooraankondiging daarvan geen zin in hebben, niet. Mijn burn-outs en depressies in het verleden waren duidelijke symptomen van een leefwijze – trying to fit in – die niet bij mij paste.

Ik ervaar nu in mijn dagelijks leven steeds krachtiger daadwerkelijk de wijsheid van mijn hoger zelf. Als ik toegeef aan het simpelweg geen zin hebben, ontspan ik en voel ik liefde. Ik ervaar het grote geheel en onze verbinding daarin. De kracht van het ware zelf. Het ware zelf dat grootsheid ziet en erkent.

Dit bericht is geplaatst in Zielenvreugde Tips. Bookmark de permalink.