Mijn ziel wil stralen als mens – Hoe vind ik mijn bezieling terug in de chaos van alledag – 11 februari 2016

Het was koesterend om me een aantal maanden in mijn stulp terug te trekken. Het was heerlijk om veel met mezelf te zijn, om diep in mezelf weg te zakken en de tijdloze sereniteit in mezelf waar te nemen. Het was voedend om me te laven aan de warmte van mijn eigen ziel.

Maar op een gegeven moment was het genoeg. De gevoelens van koestering veranderden in verveling en neigden naar depressiviteit. Mijn ziel liet me daarmee weten dat het tijd is om weer meer naar buiten te treden. Mijn ziel wil namelijk het leven ten volle ervaren. Ze wil ervaringen opdoen. Ze wil zich ontwikkelen. Ze wil zichzelf, inclusief haar zielemissie, passie en unieke zieletalenten, manifesteren – Ze wil zichzelf in al haar facetten ervaren. Dit lukt niet als ik alleen maar in mijn eigen bubbel zit te mediteren. Juist het leven in al zijn volheid dient mijn ziel. Juist in de interacties als mens met anderen ervaart ze zichzelf en verwezenlijkt ze haar potentieel.

Ik ontdekte nu mijn oude neiging om me veelvuldig terug te trekken uit het dagelijks leven. Ik had dit nodig om de verbinding met mijn ziel te herstellen en me weer op te laden. In de chaos van alledag kon ik mezelf namelijk geregeld niet meer waarnemen. Ik ervoer het dagelijks leven vaak als overweldigend. Ik dacht dat dit kwam door mijn hooggevoeligheid.

De tijd in mijn cocon deed eindelijk het kwartje vallen. Niet mijn gevoeligheid, maar het feit dat ik me zelf veelvuldig aan anderen aanpaste en zo mijn authenticiteit verloochende, was er de oorzaak van dat ik mezelf vaak moeilijk meer kon voelen. Ik was zoveel mogelijk wie anderen wilden dat ik was, om me gewaardeerd en geliefd te kunnen voelen. Ik liet zo anderen mijn waarde en bestaansnut bepalen. Mijn gebrek aan eigenliefde en zelfwaardering waren de kernoorzaak. Dit overlevingspatroon zat zo diep in mij ingesleten en was zo gewoon geworden, dat ik me vaak helemaal niet bewust was van dit aanpassingsgedrag. Tegelijkertijd was ik immers bewust bezig om zoveel mogelijk vanuit mijn ziel te leven.

Steeds helderder werd de relatie tussen zelfverloochening en onzichtbaar worden voor mij. Ik ontdekte bijvoorbeeld dat ik niet overweldigd raakte door een scherpe opmerking van een ander, maar doordat ik zelf door die opmerking van die ander iets negatiefs over mezelf of de situatie dacht. Niet het overvolle feestje was de oorzaak van mijn vermoeidheid, maar het feit dat ik niet had geluisterd naar mijn ziel die zei liever naar het strand te zijn gegaan, etc. Het niet goed voor mezelf zorgen, het mezelf onthouden van liefde en in de steek laten, was dus al die tijd de oorzaak van het feit dat ik leegliep. Hoe ik het leven ervaar zegt dus helder iets over hoe het gesteld is met mijn eigenliefde en waardering. Als ik me futloos, moe of overweldigd voel, dan weet ik dat ik niet trouw ben aan mezelf. Op de momenten dat ik mezelf eer, dan ben ik vol aanwezig. Ik voel mijn liefde- en vreugdevolle ziel. Ik geniet van wie ik ben. Ik straal. Dan ervaar ik hoe het leven mij lief heeft en koestert. Het leven is dan kleurrijk en zit vol mooie ontmoetingen en andere verrassingen. Ik voel dan ook hoe mijn ziel het leven voluit wil ervaren. Ik voel hoe ze het leven en mij als mens totaal lief heeft.
Als ik mezelf werkelijk lief heb, dan ontspan ik en ben ik als vanzelf vol en authentiek aanwezig – waar ik ook ben.

Dit bericht is geplaatst in Zielenvreugde Tips. Bookmark de permalink.