Voorbij mijn angst om niet te bestaan ben ik

Ik ben – Voorbij mijn angst om verlaten te worden en niet te bestaan – Daar zijn wij één

Gisternacht bij volle maan nam mijn ziel mij aan de hand. Ze nam mij mee voorbij mijn diep gewortelde angst om niet te bestaan. Ze bracht mij in die leegte waarin niets is. Enkel stilte. Waarin ik werkelijk ontdekte dat IK BEN. En al die tijd al was.

Het leven in de flow van mijn unieke zielemissie vraagt van mij dat ik op elk moment bewust zonder compromissen authentiek vol aanwezig ben en mijn innerlijke leiding volg. Dat mijn denken, voelen en handelen daarop afgestemd zijn. Toch merkte ik onlangs dat ik me onbewust nog steeds soms aanpas aan degene met wie ik ben. Ik wil me dan verbinden. Onbewust stap ik dan uit verbinding met mijn sprankelende zelf, mijn ziel.

Toen ik vannacht bij volle maan wakker lag, verruimde mijn ziel mijn bewustzijn en bracht ze deze vraag op. Waarom pas ik me toch nog aan. Meteen plopte in mij de gedachte op dat als je met een ander bent, je toch ook in de energie van die ander moet meegaan. Dat dit nu eenmaal hoort bij in verbinding met een ander zijn. Dat het zo’n beetje fifty-fifty dient te zijn. Omdat dat fair is. Ieder z’n ruimte, tijd en aandacht. Het kan toch immers niet alleen om Isabelle gaan. Dat is toch egoïstisch.

Interessant! Ik wist meteen dat dit een belemmerende overtuiging van mijn angstige ego was. Dat dit een misvatting is over wat het werkelijk betekent om samen in verbinding te zijn. Ik kon het onlangs in een ontmoeting namelijk ook voelen, dat het in mij steeds minder stroomde. Ik werd passief en sloom. Ik voelde mijn diepte, helderheid en wijsheid wegzakken.

Die nacht stelde mijn ziel mij keer op keer de vraag: Wat als het zo is dat het echt alleen maar om Isabelle gaat? Wat als ik me op elk moment echt alleen maar focus op wat er als vanzelf, dus helemaal authentiek, door mij geleefd wil worden? Wat als ik te allen tijde alleen maar de impulsen van mijn ziel volg en ik mijn spreken, doen en laten enkel van daaruit laat ontstaan? Wat gebeurt er dan? Ik bleef deze vraag van mijn ziel keer op keer beantwoorden en zakte in haar licht steeds dieper en dieper in mijn onbewustzijn. Mijn antwoorden zagen er ongeveer zo uit:

Als het in contacten met anderen echt alleen om Isabelle gaat, dan verlies ik de verbinding met de ander; als het echt alleen om Isabelle gaat, dan wil die ander niet meer met mij zijn en kom ik alleen te staan; als het echt alleen om Isabelle gaat, dan kwijn ik weg in eenzaamheid; als het echt alleen om Isabelle gaat, dan zak ik weg in het niets; dan hou ik op te bestaan. Toen hielden de antwoorden op. Ik was onderin de wortel van mijn diepste angst aangekomen.

Wat prachtig. Mijn diepste angst om niet te bestaan had zich tot in de kern laten zien. Dit was dus de reden waarom ik mijn energie, helderheid en wijsheid in contacten toch nog wegstopte. Waarom ik me aanpaste. Waarom ik mezelf toch nog verloochende.

Nadat ik mijn laatste antwoord had gegeven, waren alle belemmerende gedachten opgelost en werd het stil. Heel stil. Ik ervoer ruimte, waarin niets was. Enkel leegte. Dat dacht ik tenminste. Want plotseling ervoer ik dat er wel degelijk aanwezigheid was. En die aanwezigheid WAS IK. En was ik al die tijd, wat ik ook aan de oppervlakte vanuit mijn ego had gedacht en aan emoties had ervaren.

Mijn ziel is er helder over. En ook heb ik het in mijn praktijk al zo vaak ervaren. Werkelijk in verbinding zijn met elkaar betekent werkelijk in verbinding zijn met je eigen ziel. Enkel in verbinding met je eigen ziel kun je de ander wezenlijk ontmoeten. Enkel als je trouw bent aan jouw ziel zonder jezelf te verloochenen, dan kun je de ander wezenlijk ontmoeten en bevruchten. Enkel dan zijn wij één en verbonden en verrijken wij elkaar.

Ik herinner mij nu ook weer de situaties in mijn dagelijks leven, waarin ik de stoute schoenen aantrok. Waarin ik met een kloppend hart en een afgeknepen adem, vanwege die diepgewortelde angst om te worden verlaten en niet te bestaan zo weet ik nu, mijn mond opendeed en met die ander deelde dat er geen zieleverbinding was. Waarin ik vanuit mijn zielekreten vroeg om aanwezigheid en zo een andere, frisse koers in het samenzijn inzette. Ik herinner me dat daar de magie gebeurde!

Dit bericht is geplaatst in Zielenvreugde Tips. Bookmark de permalink.