Zichtbaar zijn – Door jou ontmoet ik mij

Zichtbaar zijn – De kracht van de ander @ Door jou ontmoet ik mij

Ik ervaar diepe vervulling en gelukzaligheid als ik mediteer. Ik voel dan vol mijn ziel. Ook ben ik goed in het geven van soul readings. Met mijn ogen dicht is het veilig. Dan kan ik helder afstemmen. Zijn. Zien wat er werkelijk is. Ook facebookblogs schrijven, waarin ik mijn heldere geest op papier zet, is goed te doen. Lekker veilig thuis op de bank. Maar zodra ik mijn ogen opendoe en de wereld om mij heen ontmoet, gebeurt er van alles in mij. Eerst voor een groot deel onbewust. Nu meer en meer bewust waarneembaar voor mijzelf.

Want, zo ervaar ik nu, zodra ik zichtbaar word in de buitenwereld, dan verstijf ik. Ik ervaar angst. Ik vlucht weg uit mijn lichaam in mijn hoofd. Zo blijf ik tenminste overeind en kan ik functioneren. Zo kan ik tenminste vlotte praatjes houden. Nadenken, reageren en grappig zijn. Een mooi overlevingsmechanisme waar ik uiteindelijk heel goed in werd.

Toch had het zichtbaar zijn, het spreken voor groepen altijd al wel mijn aandacht. Ik wilde het blijkbaar leren. Zelfs als kind al deed ik vrijwillig meerdere spreekbeurten. Ondanks mijn extreme verlegenheid. Ondanks mijn angst om in groepen zichtbaar te zijn. Ik viel regelmatig flauw. Ik voelde me alleen. Ongesteund. Maar ik deed het maar mooi.

Veel heb ik gehad aan een cursus ‘Natuurlijk spreken voor groepen’. Daar leerde ik ‘eye gazing’, om open en leeg in het hier en nu aanwezig te zijn. Om bewust ademhalend kijkend verbinding te maken met mijn doelgroep. Om zo de woorden vanuit deze aanwezigheid te laten ontspringen. Veelvuldig heb ik dit beoefend. Mijn gronding en verbinding met mijn ziel zijn inmiddels sterk geworden. Toch (in) die verbinding met de wereld om mij heen nog niet. Dat is nu blijkbaar aan de beurt.

Met een intieme vriend beoefen ik nu sinds een tijdje wekelijks het tantrisch ‘belly to belly’ samen ademhalen. Het in de aanwezigheid van die ander in mijn lichaam mijn eigen aanwezigheid ervaren en die van de ander. Het is magisch wat daar juist in aanwezigheid van die ander gebeurt. Mijn lichaam schoont zich op. Diepe oude wonden komen aan het licht en transformeren in deze aanwezigheid. Transformatie die alleen mediterend in mijn stoel niet kon plaatsvinden. Ik ervaar wel dat het daarvoor belangrijk is dat die ander werkelijk puur, zonder ego aanwezig is.

Vanmorgen beoefende ik zichtbaar zijn met de camera. Ik ging live online. Ook daar gebeurde iets bijzonders. Meteen toen ik de camera aanzette, verstarde mijn lichaam. Intense spanning. Toch bleef ik aanwezig. Me gewaar van mijn virtuele buitenwereld. Allerlei gedachten kwamen eerst voorbij. Dat ik er na een nacht niet slapen verlopen uitzag. Dat ik niet mooi ben, scheel kijk. Maar meer en meer voelde ik een focus op mijzelf en was ik me gewaar van wat er allemaal in mij gebeurde. Ik voelde iets shiften.

Ik ervoer de spanning in mij. Maar ook dat mijn lichaam als vanzelf steeds dieper en dieper wilde ademhalen. Ik liet het idee dat ik een verhaal zou moeten vertellen los en gaf me over aan dat verlangen. Steeds dieper en dieper haalde ik adem. Voelde ik mijn lichaam. Ook wilde mijn lichaam een geluid maken bij de uitademing. Ik gaf eraan toe. Ik ontspande. Het werd stil in mij. Er ontstond ruimte. En heel voorzichtig kwam daar een kleine glimlach.

Het is pas het begin van mijn opengaan in aanwezigheid van de buitenwereld. Van het mezelf werkelijk laten zien zonder facades. Maar het begin is er. En ik ben er trots op. Ik doe het maar mooi.

Dit bericht is geplaatst in Zielenvreugde Tips. Bookmark de permalink.