Zielenvreugde en het geschenk van zakkenrollerij – 13 november 2016

Ik ben gezakkenrold. Mijn mooie, volle portemonnee met de opbrengst van een Zielenvreugde avond en de nodige (bank)pasjes zag ik vliegensvlug verdwijnen. Niemand anders had het gezien daar op het trappetje in de trein van Rotterdam naar Haarlem.

Ik baalde. Ik was al moe. Ik had geen zin in gedoe. De dievegge reisde nog een uur met mij in dezelfde coupé. Ik had kunnen ingaan op haar provocerende blikken of naar de conducteur kunnen gaan. Maar mijn jarenlange carrière in het strafrecht vertelde mij dat ik haar niets kon maken. Er waren geen ooggetuigen en mijn portemonnee bevond zich net als haar medepleger niet meer in de trein. Wat gunde ik mezelf? En wat was, naast vlug de bank bellen om mijn bankpassen te blokkeren, wijsheid in deze?

De ware reden dat ik de strijd met de dievegge niet aanging, naast het zinloze en de voedende rust die ik mezelf gunde, was dat ik helder wist dat ik in wezen geen slachtoffer was. Mijn Ziel vertelt me al jaren dat ik ook dit soort situaties te allen tijde zelf aantrek en dat zij van mij vragen dat ik dieper kijk. De dievegge was op verzoek van mijn ziel enkel een acteur in mijn toneelstuk dat mijn leven heet.

Zo opende ik helder de ogen van mijn ziel. Duidelijk werd me dat ik op een eerder moment al uit de flow van mijn vreugdevolle ziel was gestapt. Eigenlijk was ik te moe geweest om met het ov een paar uur te gaan reizen. Ik had het verlangen gevoeld om het event af te zeggen en heerlijk met een boek in bed te gaan liggen. Maar ik was mezelf even verloren in beperkende gedachten van het ego. Ik dacht onder meer dat ik het niet kon maken om het event af te zeggen, want men verwachtte mijn komst. Ik praatte mezelf in dat ik toch altijd geniet van de prachtige ontmoetingen op deze avonden. Ook dacht ik de inkomsten nodig te hebben. Niet helder aanwezig in de flow van mijn ziel kon de dievegge mij uitbuiten. Zij was met haar daad een prachtige spiegel van het feit dat (ook) ik mezelf uitbuitte door uit de flow van mijn ziel te stappen. Mijn ziel gebruikte haar om mij wakker te maken, opdat ik in mijn dagelijks leven nog alerter ben op het volgen van de flow van mijn ziel – die alles en iedereen wezenlijk dient.

Thuis merkte ik ook duidelijk dat het slachtofferverhaal mij niet diende. Ik was moe en mijn natuurlijke gevoelens van geluk waren even ver te zoeken. Het feit dat ik mij als slachtoffer zag, maakte dat ik mij niet kon openen voor de flow van mijn vreugdevolle ziel. Maar mijn ziel vond haar ingang wel. Toen ik als een boer met kiespijn een grapje maakte, toen ik zei dat ik dat zigeunermeisje en haar familie wel een mooi sinterklaascadeau had gegeven, voelde ik het signaal van mijn ziel. Plotseling wist ik dat dát de ingang was: Wat als ik hen de portemonnee zou schenken? Deze gedachte opende mijn bewustzijn; de energie werd weer licht en bracht een diepe glimlach op mijn gezicht.

Ik schonk de dievegge de portemonnee die ze van mij had gerold en ik voelde mij intens gelukkig.

Dit bericht is geplaatst in Zielenvreugde Tips. Bookmark de permalink.